Bejcowanie

O ile lakierowanie, politurowanie czy malowanie wytwarza na powierzchni drewna obce powłoki, to bejcowanie przez zmiany chemiczne lub fizyczne powoduje zabarwienie drewna. Osiąga się to przez pokrycie powierzchni bejcami anilinowymi, wodnymi lub spirytusowymi. Bardziej trwałe barwienie otrzymuje się przez kąpiel drewna w bejcy bogatej w garbniki, takie jak octan żelaza, nadmanganian potasu, siarczan miedzi. Do prac domowych wystarczy bejcowanie powierzchniowe. Najpospolitsza jest bejca orzechowa, nadająca jasnemu drewnu kolor ciemny. Można stosować bejcę, która zabarwia drewno na zielono, niebiesko lub na inny kolor, dobrany przez zmieszanie barwników podstawowych. Przed bejcowaniem drewno powinno być dobrze wysuszone. Drewno zabejcowane jest matowe i niejedno-jednolite w barwie, ponieważ nasiąkliwość różnych części drewna jest różna, a tym samym czoło deski lub miękkie włókna będą ciemniejsze. Do utrwalenia powierzchni bejcowanej należy użyć pokostu, politury lub lakieru bezbarwnego. Malowanie drewna farbami wodnymi, takimi jak klejowe, kazeinowe, mleczne niczym się nie różni od malowania powierzchni tynkowanych. Może być stosowane przede wszystkim we wnętrzach, gdyż techniki te nie zabezpieczają przed wpływami atmosferycznymi.